ตอนที่ 349 ช่วยเหลือติดปลายนวม

เย่จื่อจินมองแป้งข้าวโพดครึ่งถุงนั้น ราว ๆ สามสี่จิน

เธอรู้ดีว่าการเอาของแบบนี้ออกมาแลกเงินในเวลานี้ ที่บ้านต้องประสบความยากลำบากอย่างแน่นอน

ปากเธอไม่พูดอะไร แต่ในใจรู้สึกสะท้อนใจอยู่บ้าง

ยุคนี้ธัญพืชมีค่าดั่งทอง แป้งข้าวโพดครึ่งถุงไม่แน่ว่าครอบครัวของเด็กหนุ่มอาจประหยัดอยู่นานมากกว่าจะเก็บหอมรอมริบมาได้

เธอล้วงธนบัตรสิบหยวนใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ “เงินนี้ให้เธอ แป้งข้าวโพดกับเกลือฉันซื้อไว้เอง”

เด็กหนุ่มเห็นธนบัตรสิบหยวนใบใหม่เอี่ยมนั้นก็ยืนอึ้งไปบ้าง แล้วมองเย่จื่อจินอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความเกรงอกเกรงใจ

“เกลือแปดเหมา แป้งข้าวโพดสองหยวนห้าเหมา ฉันไม่มีเงินทอนให้คุณ”

เย่จื่อจินยิ้ม “ที่เหลือก็คิดเสียว่าฉันให้เธอยืม วันหน้าเธอมีค่อยเอามาคืนฉัน”