ตอนที่ 345 ตลาดสด

เย่จื่อจินนั่งกินเกี๊ยวอยู่บนเตียงเตาของบ้านใหม่ตามลำพังคนเดียว เกี๊ยวไส้หมูขึ้นฉ่าย กัดเปิดเป็นช่องเล็ก ๆ น้ำซุปร้อนลวกปากก็ทะลักออกมา สดหวานอร่อยจนเธอต้องหยีตา

จากนั้นก็เอ่ยปากทอดถอนใจ “อืม อร่อยมากจริง ๆ ฝีมือของป้าข้างบ้านยอดเยี่ยมมากเลย”

เมื่อนึกถึงพี่สาวคนโตที่ยิ้มเก่งคนนั้น เธอเชื่อในสัญชาตญาณของตัวเองว่าพี่พานคนนี้ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร—

ยุคสมัยนี้ คนที่ริเริ่มนำของกินมาให้เพื่อนบ้านใหม่ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นคนกระตือรือร้นมีน้ำใจต้อนรับแขก

เสี่ยวเฮยนั่งอยู่บนพื้น มองเธอตาละห้อย

ส่งเสียงครางหงิง ๆ สองทีเป็นระยะ ดูเหมือนอยากจะกินมากเช่นกัน

เย่จื่อจินยิ้มพลางคีบเกี๊ยวขึ้นมาลูกหนึ่ง เป่าจนหายร้อนแล้วโยนไปทางมัน “รับนะ”