ตอนที่ 334 ไปชั้นเรียนศึกษา

ช่วงเวลาที่เย่จื่อจินมาอยู่กองทัพ อากาศหนาวเย็นลงทุกวัน ๆ วัชพืชในลานบ้านล้วนแห้งเหี่ยวหมดแล้ว

ก้าวขาออกจากบ้านทีต้องห่อเสื้อบุฝ้ายไว้แน่น แม้แต่จะไปสหกรณ์จัดจำหน่ายก็ยังรู้สึกว่าลำบากยากเย็น

เธอจึงตัดสินใจไม่ออกไปไหนเสียเลย พอมีเวลาก็เข้าไปทำงานในมิติ ทว่าเวลาส่วนใหญ่ก็ยังหมดไปกับการนอนเป็นหลัก

เสี่ยวสือโถวบ้านพี่สะใภ้จางข้างห้องเริ่มร้องไห้งอแงขึ้นมาอีก เสียงสะอื้นแผ่ว ๆ ลอยมาตามลม เคล้าไปด้วยน้ำเสียงตัดพ้ออย่างน้อยใจ

สองวันมานี้เสี่ยวสือโถวเป็นหวัด พี่สะใภ้จางไม่ยอมให้ออกไปนอกบ้าน เด็กเล็กอยู่ติดบ้านไม่ไหว จึงอยากออกไปวิ่งเล่นข้างนอก

เย่จื่อจินเพิ่งคิดจะผลักประตูออกไปดู ก็เห็นพี่สะใภ้จางอุ้มเด็กมายืนอยู่หน้าประตู บนเสื้อบุฝ้ายสีแดงมีคราบน้ำลายเปื้อนอยู่เล็กน้อย คิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น