ตอนที่ 321 คุณปู่ทั้งสองท่านชอบยิ้มแล้ว

วันรุ่งขึ้นยามฟ้าใกล้สาง เสิ่นเจี้ยนกั๋วตื่นนอนก่อน เขามองดูเมียที่กำลังหลับใหลอยู่ข้างกาย รอยยิ้มตรงหางตาอ่อนโยนจนแทบจะหยาดเยิ้มออกมาเป็นหยดน้ำ

เขาก้มหน้าประทับรอยจูบแผ่วเบาลงบนหน้าผากของเธอ กิริยานั้นอ่อนโยนราวกับกลัวว่าจะรบกวนความฝันของเธอ การมีเธออยู่เคียงข้าง ที่นี่ถึงได้มีสภาพเหมือนบ้านอย่างแท้จริง

เพราะตอนเช้ายังต้องฝึกซ้อม เขาจึงลุกจากเตียงก่อน หยิบเสื้อผ้าแล้วออกจากมิติไป

หลังจากเสิ่นเจี้ยนกั๋วออกไปได้ไม่นาน เย่จื่อจินก็ถูกเสียงเพลงทหารอันกึกก้องปลุกให้ตื่น

เธอหาสำลีสองก้อนมาอุดหูด้วยความหงุดหงิด เสียงเบาลงไปบ้างจริง ๆ

ทว่านอนไปได้ไม่นานเท่าไร ก็ถูกเสียงพูดคุยของเหล่าภรรยาทหารด้านนอกปลุกให้ตื่นอีก