กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
พอกินมื้อเย็นเสร็จ เสิ่นเจี้ยนกั๋วก็ช่วยล้างชามจนเรียบร้อย ส่วนเย่จื่อจินเก็บกวาดห้องหับ
เสิ่นเจี้ยนกั๋วรอจนเมียทำงานเสร็จ ก็สวมกอดเอวเธอจากทางด้านหลัง เอาคางเกยไว้บนไหล่เธอ
น้ำเสียงเจือความแหบพร่าอยู่บ้าง “เมียจ๋า เธอรับปากว่าจะคลอดเด็กให้ฉันไม่ใช่เหรอ เมื่อไหร่จะคลอดล่ะ”
ใบหน้าของเย่จื่อจินแดงซ่านขึ้นมาทันที ดิ้นรนจะผลักเขาออก “เพิ่งกินข้าวเสร็จ พูดเรื่องนี้ทำไมกัน”
“ฉันพูดจริงนะ” เสิ่นเจี้ยนกั๋วกระชับวงแขน กอดเธอแน่นยิ่งขึ้น
“ตอนนี้พวกเราลงหลักปักฐานมั่นคงแล้ว สมควรจะมีเด็กสักคนได้แล้ว”
“เธอลองคิดดูสิ ถ้ามีเด็กสาวที่เหมือนเธอสักคน หรือไอ้หนุ่มที่เหมือนฉันสักคน จะดีขนาดไหน”
เย่จื่อจินถูกเขาพูดจนใจสั่น ทว่าปากยังคงแข็ง “ใครจะไปอยากคลอดเด็กกับนายกัน…”