ตอนที่ 310 คนจากกองทัพมา

พอได้ยินหัวหน้ากองการผลิตถาม หม่าต้าเจุ่ยถึงได้อึ้งงันไป

เมื่อกี้มัวแต่คลื่นไส้สะอิดสะเอียน จึงมองไม่ชัดเลยสักนิดว่าใครรอบตัวเป็นคนลงมือ เธอเหลือบมองฝูงชนอย่างลวก ๆ แล้วพูดอ้อมแอ้ม

“ฉัน...ฉันมองไม่ชัด แต่ต้องเป็นหนึ่งในพวกเขานี่แหละ!”

“มองไม่ชัดก็อย่ามาเที่ยวปรักปรำคนอื่นส่งเดช!” ใครคนหนึ่งตอกกลับทันควัน

ตอนนั้นเอง ในฝูงชนไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

“ฉันว่านะ แปดส่วนคงเป็นเพราะแกพูดมากเกินไป ปากจ้อไม่หยุด นกที่บินผ่านบนฟ้าก็เลยขี้ลงมาพอดี ไม่เบี้ยวไม่เอียง ตกใส่ปากแกเป๊ะ ๆ เลย!”

พอคำพูดนี้หลุดออกมา ทุกคนต่างก็รู้สึกว่ามีเหตุผล ขี้ตกใส่นกเข้าปากแม้จะพบได้ยาก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เย่จื่อจินได้ฟังก็อดไม่ได้ที่จะแอบยกมุมปาก หากไม่รู้เรื่องมาก่อน ตัวเธอเองก็คงจะเชื่อไปแล้วเหมือนกัน