กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ช่วงเวลาอาหารเย็น ทั้งครอบครัวนั่งล้อมโต๊ะพูดคุยวัวเราะกัน ไก่ตุ๋นเผือกที่เพิ่งยกขึ้นโต๊ะยังคงมีไอความร้อนลอยกรุ่น
เผือกดูดซับกลิ่นหอมของเนื้อไว้จนชุ่มฉ่ำ ละลายในปากทันทีที่แตะลิ้น เนื้อไก่ก็เคี่ยวจนเปื่อยนุ่ม กัดลงไปคำเดียวก็เยิ้มไปด้วยน้ำมันเต็มปาก
เสิ่นเสี่ยวชวนและเสิ่นเสี่ยวฝานขยับตะเกียบไม่หยุด กินจนปากมันเยิ้ม ในปากยังคงพึมพำไม่ขาดสาย
“อาหารที่อาสะใภ้สามทำอร่อยเกินไปแล้ว หอมกว่าที่แม่ทำอีก”
จ้าวกุ้ยฮวายิ้มพลางตบหลานชายคนโตไปทีหนึ่ง “ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ แม่แกได้ยินเข้าคงเสียใจแย่”
ปากพูดไปแบบนั้น ทว่าตัวเองกลับคีบเนื้อไก่ขึ้นมาหนึ่งชิ้น เคี้ยวอย่างเบิกบานสำราญใจ
“แต่จะว่าไปแล้ว ฝีมือของจื่อจินนี่ไม่มีที่ติจริง ๆ”