ตอนที่ 302 ดวงดีจริงเชียว

เย่จื่อจินปูผ้าห่มเรียบร้อยแล้วหันหลังให้เขา “เมื่อคืนคุณเล่นทำเอาหนักเกินไป เอวฉันยังปวดอยู่เลย ไม่อยากเห็นหน้าคุณแล้ว”

เสิ่นเจี้ยนกั๋วหมดอารมณ์ฉุนเฉียวทันที ขยับเข้าไปกอดเธอเบา ๆ จากด้านหลัง น้ำเสียงน้อยใจเหมือนหมาตัวใหญ่ที่โดนรังแก

“เมียจ๋า ฉันผิดไปแล้วยอมรับผิดก็ได้ ฉันสัญญาว่าคืนนี้จะไม่แตะต้องเธอ แค่กอดเธอนอนเฉย ๆ ได้ไหม”

“ไม่ได้” เย่จื่อจินท่าทีเด็ดขาด “ไม่แยกผ้าห่มก็นายไปนอนห้องข้าง ๆ”

เสิ่นเจี้ยนกั๋วมองแผ่นหลังที่เกร็งแน่นของเธอ รู้ว่าเธอเหนื่อยจริง ๆ จึงจำใจหดมือกลับ กอดผ้าห่มผืนหนึ่งไปปูตรงหัวเตียงคั่งแล้วล้มตัวลงนอนอย่างหงอยเหงา

“แยกก็แยก เธอก็อย่ามามุดเข้าหาตอนหนาวกลางดึกแล้วกัน”