ตอนที่ 258 มิตินี่เลี้ยงคนได้ดีจริง ๆ

เสิ่นเจี้ยนกั๋วอยู่ในมิติมาสองวัน รู้สึกเพียงว่าทั่วร่างมีเรี่ยวแรงใช้ไม่หมดสิ้น เขารู้สึกว่าฝีเท้าตอนเดินของตนเองนั้นเบาสบายราวกับสายลม

ในใจแอบทอดถอนใจ “มิตินี้เลี้ยงคนได้ดีจริง ๆ มิน่าล่ะจื่อจินถึงทำงานเสร็จเร็วขนาดนั้นได้ทุกวัน”

ไม่นานเท่าไร เขาก็มาถึงอาณาเขตปกครองที่หมูป่ามักจะปรากฏตัว

เขาตาไวเหลือบไปเห็นพื้นหญ้าแถบหนึ่งที่ถูกขุดคุ้ย จึงหยุดฝีเท้าแล้วค้นหาอย่างละเอียด—เขารู้สึกว่าแถวนี้ต้องมีหมูป่าตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่งแน่ ๆ

ในใจใคร่ครวญว่า หากจับมันได้ ย่อมทำเนื้อแห้งได้เพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง หมูป่าสีดำตัวกำยำล่ำสันตัวหนึ่งก็เดินเอื่อยเฉื่อยโอนเอนมาทางเขา

หมูป่าเดินไปพลางใช้จมูกดุนดินไปพลาง รูปร่างนั้นดูแล้วอย่างน้อยต้องมี 400 จิน