เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่จื่อจินได้ยินเจียงเสี่ยวหลานบอกว่าเสิ่นเจี้ยนกั๋วอัปลักษณ์ ทั้งยังหาว่าตัวเธอเที่ยวไปให้ท่าคนอื่น
เดิมทีไม่อยากจะสนใจเธอ ทว่ายิ่งไม่แยแส เธอก็ยิ่งได้ใจ
ดังนั้น เธอจึงเตะรองเท้าที่กำลังเปลี่ยนอยู่ออกไป ก้าวยาว ๆ เข้าไปแล้วฟาดฝ่ามือใส่หน้าของเธอฉาดหนึ่ง
เจียงเสี่ยวหลานถูกฝ่ามือที่ฟาดมาอย่างกะทันหันนี้ตบจนศีรษะหันไปด้านข้าง ทั้งคนมึนงงไปหมด
แก้มบวมแดงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เธอหันศีรษะกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ ถลึงตาจ้องเย่จื่อจิน ในแววตาเต็มไปด้วยความโกรธและความตกตะลึง
“แก... แกกล้าตีฉัน!”
เจียงเสี่ยวหลานกรีดร้องขึ้นมา เสียงนั้นแหวกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนอันเงียบสงัด
เย่จื่อจินสบตากับเธออย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ในแววตาลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ
“ฉันขอเตือนแก ปากน่ะให้มันสะอาดหน่อย!”