กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อมองดูอาหารมากมายเต็มโต๊ะ เย่จื่อจินก็เอ่ยกับอวี๋กุ้ยเหมยด้วยสีหน้าเปี่ยมความห่วงใย
“เหมยจื่อ เธอต้องกินให้เยอะหน่อย บำรุงร่างกายให้ดีนะ”
“ดูสิ เธอผอมเกินไปแล้ว จับดูไม่เห็นมีเนื้อมีหนังเลยสักนิด”
พอพูดจบ เธอยังคีบกับข้าวให้อวี๋กุ้ยเหมยหนึ่งคำ
พอคำพูดนี้ของเธอหลุดออกมา แม้แต่คนโง่ก็ยังฟังออกถึงความหมายที่หยอกเย้าอยู่ในนั้น
อวี๋กุ้ยเหมยพลันแก้มแดงระเรื่อ ทั้งเขินอายทั้งค้อนผลักเย่จื่อจินเบา ๆ ทีหนึ่ง พลางตัดพ้ออย่างเอียงอาย
“เธอพูดอะไรกันน่ะ! ตั้งใจกินข้าวไปเลย เอาแต่ล้อฉันเล่นอยู่ได้”
เย่จื่อจินมองดูท่าทางขวยเขินของอวี๋กุ้ยเหมย ยิ้มกึ่งไม่ยิ้มพลางเลิกคิ้วให้เธอ จากนั้นตัวเองก็หยิบชามตะเกียบขึ้นมาเริ่มกินข้าว