กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ขณะที่ทั้งสองคนกำลังกินข้าวอยู่นั้น ประตูห้องข้าง ๆ ก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดัง “เอี๊ยด”
เว่ยหงและหวังเยี่ยนถือกับข้าวยกเดินเข้ามา พลันมองเห็นเย่จื่อจินและเสิ่นเจี้ยนกั๋วกำลังนั่งกินข้าวอยู่ตรงโต๊ะในแวบแรก
“อ้าว พวกเธอกำลังกินข้าวกันอยู่แล้วเหรอเนี่ย ดูท่าพวกเราจะมาช้าไปก้าวหนึ่งแฮะ” เว่ยหงยิ้มพลางเอ่ยแซว
เย่จื่อจินหงุดหงิดตัวเองอย่างยิ่ง แอบตำหนิตนเองว่าเมื่อกี้ลืมปิดประตูไปได้อย่างไร
พอภาพนี้ถูกพวกเธอมาเห็นเข้า คราวนี้จะอธิบายให้กระจ่างได้อย่างไรกันล่ะ
คิดตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง เธอรู้สึกว่าการอธิบายไปก็ไร้ประโยชน์ ไม่แน่ว่ายิ่งพูดยิ่งกลายเป็นพิรุธ จึงเอ่ยออกมาอย่างเปิดเผย
“สหายเสิ่นเอาข้าวมาส่งให้ฉัน ฉันกินอิ่มแล้ว ขอบคุณในความหวังดีของพวกเธอนะ”