กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เย่จื่อจินเลิกแขนเสื้อขึ้น พอได้มอง คิ้วก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นไปอีก
บนท่อนแขนของเสิ่นเจี้ยนกั๋วมีบาดแผลยาวกว่าหนึ่งชุ่นอยู่รอยหนึ่ง บาดแผลบวมแดงเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าไม่ได้เกิดจากที่เธอเอาไม้หวด
จากนั้นจึงถามว่า “แผลคุณไปโดนอะไรมาถึงได้เป็นแบบนี้”
เสิ่นเจี้ยนกั๋วพูดอย่างเก้อเขินอยู่บ้าง “ถูกสายลับเอามีดกรีดเอาน่ะ คุณวางใจเถอะ ล้วนเป็นแผลเล็ก ๆ ทั้งนั้น”
พอนึกถึงตอนที่เสิ่นเจี้ยนกั๋วบาดเจ็บคราวก่อนและได้เห็นบาดแผลพวกนั้นบนตัวเขา เย่จื่อจินก็อดพูดไม่ได้
“แผลจวนจะอักเสบอยู่แล้ว ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก”
ปากเธอเอ่ยถ้อยคำตัดพ้อ ทว่าการกระทำที่มือกลับนุ่มนวลอย่างยิ่ง
รีบหยิบสมุนไพรแก้อักเสบกับผ้าก๊อซออกมาจากตู้ แล้วเริ่มทำความสะอาดบาดแผลให้เสิ่นเจี้ยนกั๋ว