ตอนที่ 172 ส่งของไปจิงตู

ในช่วงวันต่อ ๆ มา ทั้งหมู่บ้านต่างถูกปกคลุมไปด้วยบรรยากาศการบุกเบิกพื้นที่รกร้างเพาะปลูกอันคึกคักมีชีวิตชีวา

เย่จื่อจินก็ยังคงเหมือนเช่นเคย ยุ่งอยู่กับงานในมืออย่างไม่รีบร้อนตามจังหวะของตัวเอง

เช้าตรู่ ขอบฟ้าเพิ่งจะเริ่มทอแสงสีขาว เย่จื่อจินก็ติดตามทุกคนออกไปทำงานแล้ว

ตามท้องไร่ท้องนา เธอกวัดแกว่งจอบอย่างชำนาญ ครั้งแล้วครั้งเล่า พลิกพรวนผืนดินจนร่วนซุย

เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วร่วงรินจากหน้าผาก ไหลไปตามพวงแก้ม แล้วหยดลงสู่ผืนดินอันอุดมสมบูรณ์

หลังผ่านพ้นเที่ยงวัน คนอื่น ๆ ต่างมองหาสถานที่ร่มรื่นเพื่อพักผ่อนชั่วครู่

เย่จื่อจินทำงานของตัวเองเสร็จสิ้นแล้ว จึงสะพายตะกร้าสะพายหลัง รีบร้อนเดินมุ่งหน้าไปยังป่าเขาเขตนอกหมู่บ้าน