ตอนที่ 170 โชคร้ายเหลือเกิน

ยังดีที่ต้นไม้ที่เย่จื่อจินกับหูจิ้งปีนขึ้นไปค่อนข้างพิเศษ ตรงที่ไม่ไกลจากพื้นดินมีกิ่งแยกอยู่หลายกิ่ง ทั้งสองจึงไม่ต้องไถลตกลงไปเพราะขาดจุดค้ำยัน

หูจิ้งตกใจกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอช่างโชคร้ายเกินไปแล้วจริง ๆ

ขึ้นเขาทีไรเป็นต้องเจอหมูป่าทุกครั้ง คราวหน้าจะไม่มาอีกแล้ว

ทว่าเย่จื่อจินกลับคิดว่าการปล่อยหมูป่าไปแบบนี้ ช่างน่าเสียดายเหลือเกิน

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ หมูป่าดูเหมือนจะรู้สึกว่าไร้ภัยอันตราย จึงส่งเสียงฮึดฮัดแล้วเดินจากไป

หูจิ้งที่จับจ้องพื้นดินเขม็งมาตลอด พอเห็นว่าหมูป่าจากไปในที่สุด ก็ถอนหายใจออกมาได้อย่างโล่งอก

ผลปรากฏว่าไม่ระวัง ลมหายใจไปเป่าฝุ่นบนต้นไม้ฟุ้งขึ้นมา

ประจวบเหมาะเหลือเกินที่ฝุ่นนั้นร่วงเข้าตาของเธอพอดิบพอดี