ตอนที่ 134 ยังดีที่มีนิ้วทองคำ

หลับไปจนถึงกลางดึก เย่จื่อจินได้ยินเสียงคนพูดคุยแว่ว ๆ ในห้วงความฝัน

“เสี่ยวหลี่ นายบอกว่าที่นี่มีคนงามพักอยู่ไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่มีคนอยู่เลยสักคน”

“นายดูสิ ห้องนี้เหมือนไม่เคยมีคนอยู่ด้วยซ้ำ” น้ำเสียงเจือความไม่พอใจเอ่ยขึ้น

คนที่ถูกเรียกว่าเสี่ยวหลี่รีบตอบ “ผู้อำนวยการ ผมไม่ได้หลอกท่านจริง ๆ นะ ผู้หญิงคนนั้นหน้าตาสวยมากจริง ๆ”

คนที่เป็นผู้อำนวยการแค่นเสียงหึ พลางเอ่ยอย่างดูแคลน

“สวยแล้วมีประโยชน์อะไร คนหายไปแล้วนี่”

เสี่ยวหลี่หน้าเหวอ เกาหัวพลางเอ่ย

“นี่มันแปลกจริง ๆ เมื่อเช้าผมยังเห็นคนเดินออกมาจากข้างในอยู่เลย หรือว่าจะไม่ได้กลับมาค้าง”

ผู้อำนวยการแค่นเสียงหึอีกครั้ง เอ่ยอย่างอารมณ์เสีย

“คราวหน้าทำงานทำการให้มันไว้ใจได้หน่อยได้ไหม อากาศหนาวขนาดนี้ ทำเอาฉันมาเสียเที่ยว”