ตอนที่ 126 เรือนสี่ประสาน

เถาวัลย์ขององุ่นต้นนี้หนาเทียมท่อนแขน กิ่งเถาแผ่ขยายออกไปอย่างอิสระ เพราะไม่มีคนคอยตัดแต่ง จึงปกคลุมไปมากกว่าครึ่งของลานบ้านแล้ว

เลื้อยจนเต็มซุ้ม ทั้งยังเลื้อยลามไปตามพื้นไม่น้อยเลย

เย่จื่อจินอดพึมพำกับตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ว่าต้นองุ่นใหญ่ขนาดนี้ ปีหนึ่งจะออกผลองุ่นได้มากเท่าไร

น่าเสียดายจริง ๆ หลายปีมานี้ไม่มีคนเก็บองุ่นกิน องุ่นที่ออกผลจึงล้วนทิ้งไปอย่างสูญเปล่า

ในมิติของเธอยังขาดต้นองุ่นเช่นนี้อยู่พอดี เย่จื่อจินตั้งใจจะเก็บต้นองุ่นนี้เข้าไปในมิติ ภายหลังเธอจะได้ไม่ต้องตัดใจไม่ลงยามอยากกินองุ่นอีกต่อไป

เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลา ไว้ดึกกว่านี้เธอขุดหลุมเสร็จค่อยมาเก็บ

จากนั้น เธอจึงเริ่มสำรวจห้องต่าง ๆ

เครื่องเรือนในบ้านมีพร้อมสรรพ อีกทั้งล้วนเป็นวัสดุไม้จริง