ตอนที่ 125 โอกาสทองที่ฟ้าประทาน

รถไฟแล่นขึ้นเหนืออย่างช้า ๆ หิมะนอกหน้าต่างยิ่งมายิ่งหนาทึบ กลายเป็นทัศนียภาพของหิมะตกหนักโปรยปรายไปเสียแล้ว

หิมะที่ทับถมในไร่นาหนาจนสูงถึงระดับต้นขาคน รถไฟแล่นมาถึงสถานีถัดไปอย่างยากลำบาก

หลังจากรถไฟเทียบชานชาลาที่สถานีรถไฟจิงตู กลับไม่มีวี่แววว่าจะออกเดินทางอีกครั้งเสียที

บนรถไฟไม่มีเครื่องทำความร้อน ผู้โดยสารต่างหนาวเหน็บจนทุกข์ทรมานเกินบรรยาย ทำได้เพียงอดทนกัดฟันสู้ไปตรง ๆ

ทุกคนต่างพากันรื้อเสื้อผ้าที่หนาที่สุดของตัวเองออกมา ไม่สนใจว่าจะดูดีหรือไม่ พากันสวมทับลงบนร่างจนหมดสิ้น

เย่จื่อจินเอาผ้านวมบางหนึ่งตัวพันรอบตัว ที่นั่งของเธอเดิมทีก็มีแค่เธอคนเดียว จึงห่อตัวด้วยผ้านวมแล้วเอนกายนอนลงบนที่นั่งเสียเลย