กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทั้งสองคนมาถึงป่าต้นสนแห่งนั้นของเมื่อวานอย่างรวดเร็ว เย่จื่อจินเงยหน้ามองลูกสนที่เต็มต้น
เธอคิดว่า ไม่รู้เหมือนกันว่ายังต้องใช้เวลาอีกกี่วันถึงจะขนพวกมันกลับไปได้ทั้งหมด
หยิบเชือกนิรภัยที่เตรียมไว้เรียบร้อยออกมาจากตะกร้าสะพายหลัง ตั้งใจจะปีนต้นไม้ด้วยตัวเอง
ทว่าเสิ่นเจี้ยนกั๋วกลับเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน “ให้ฉันทำเถอะ! มีฉันอยู่ จะมีเหตุผลอะไรให้หญิงสาวอย่างเธอต้องปีนต้นไม้กัน”
ขณะพูด เขาก็คว้าเอาเชือกไปผูกไว้กับตัว แล้วปีนขึ้นต้นไม้ไปด้วยความคล่องแคล่ว
แล้วก้มหน้ากำชับอีกว่า “เธอหลบไปไกล ๆ หน่อยนะ ประเดี๋ยวลูกสนจะหล่นใส่เธอเข้า”
“อืม!” เย่จื่อจินถอยหลังไปอย่างว่าง่าย
หลังจากเสิ่นเจี้ยนกั๋วปีนขึ้นต้นไม้ไปแล้ว ก็ออกแรงเขย่าลำต้น ลูกสนที่สุกงอมก็พากันร่วงกราวลงมา