ตอนที่ 33 เกาลัดป่า

หนึ่งคืนผ่านไปโดยไร้ฝัน ยามแสงฟ้ารำไร อวี๋กุ้ยเหมยก็ลืมตาขึ้นแล้ว เมื่อคืนนับเป็นค่ำคืนที่เธอนอนหลับสบายที่สุดในรอบสิบเก้าปี

สิบเก้าปีก่อนหน้านี้ เธอต้องนอนตรงทางเดินในห้องครัวของตระกูลตัวเองมาตลอด เมื่อคืนเธอได้ครอบครองเตียงเตาเพียงลำพังคนเดียว นอนหลับอย่างพึงพอใจหาใดเปรียบ

พอเปิดประตูออกมา เห็นว่าในห้องของเย่จื่อจินยังคงเงียบสงบ เธอจึงไปหาบน้ำกลับมาสองถัง เตรียมตัวทำอาหารเช้า

เช้าวันนี้เธอต้มโจ๊กเนื้อไม่ติดมันหนึ่งหม้อ และนึ่งหมั่นโถวสองลูก

เนื่องจากพวกเธอยังไม่ได้ปลูกผัก จึงไปถอนกะหล่ำปลีสองหัวจากแปลงหญ้าของเหล่าเยาวชนปัญญาชนรุ่นพี่มาคลุกเป็นผักดองเค็มจานเล็ก

เช้าตรู่ แสงแดดอันอบอุ่นละมุนละไมส่องผ่านกระดาษกรุหน้าต่าง ทอดประกายลงบนเตียงเตาของเย่จื่อจินอย่างเงียบเชียบ