ตอนที่ 20 เรือนเยาวชนปัญญาชน

เกวียนโคลงเคลงไปตามถนนชนบทหนึ่งตัว เย่จื่อจินมองทัศนียภาพสองข้างทางพลางจดจำเส้นทางไว้ในใจเงียบ ๆ

ไม่แน่ว่าวันข้างหน้าเธออาจต้องไปสหกรณ์ประชาคมคนเดียว ทำแบบนี้จะได้ไม่ต้องคอยถามทางใคร

วันนี้ลมค่อนข้างแรง ลมทรายพัดกรอกเข้าจมูกและปากคนโดยตรง

หลังจากสูดฝุ่นและลมหนาวมาตลอดทาง เย่จื่อจินถึงนึกขึ้นได้ว่าต้องพับปกเสื้อขนสัตว์ของเสื้อคลุมทหารขึ้นมาพัสดุใบหน้าตัวเองไว้

อุณหภูมิของภาคตะวันออกเฉียงเหนือต่ำกว่าทางใต้ พวกเธอเพิ่งมาถึงที่นี่กะทันหัน จึงยังไม่คุ้นชินกับสภาพอากาศของที่นี่

คนอื่น ๆ ก็หนาวจนตัวสั่นเทา หดตัวขดเป็นก้อนกลมอยู่บนเกวียน เท้าชาไปหมดแล้ว

เสื้อผ้าที่อวี๋กุ้ยเหมยใส่แต่เดิมก็น้อยอยู่แล้ว หนาวจนทนไม่ไหวจึงจำต้องแกะม้วนเครื่องนอนออก แล้วใช้ผ้าห่มพัสดุร่างกายตัวเองไว้

ยังเหลือมุมผ้าห่มอยู่อีกมุม เธอจึงดึงขึ้นไปคลุมขาให้เย่จื่อจินด้วย