ตอนที่ 17 ที่พัก

รถไฟแล่นไปอย่างเชื่องช้า ทุกครั้งที่ถึงสถานีหนึ่งก็จะมีคนขึ้นมาไม่น้อย ภายในตู้รถไฟเอะอะวุ่นวาย แม้แต่บนทางเดินก็ยังเบียดเสียดยัดเยียดไปด้วยผู้คน

ถึงขั้นยังมีคนหอบหิ้วสัตว์เลี้ยงอย่างพวกไก่เป็ดเบียดขึ้นรถไฟมาด้วย สารพัดเสียงดังเซ็งแซ่ สารพัดกลิ่นพุ่งตรงเข้าสู่รูจมูกคนอย่างจัง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอถึงเวลาทานข้าว กลิ่นหอมของกับข้าว กลิ่นเหม็นเท้า กลิ่นเหม็นเหงื่อปะปนตีกันไปหมด หลายคนทนไม่ไหวจนต้องเกาะหน้าต่างอาเจียนออกมา

หูจิ้งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็อาเจียนไปหลายรอบ ไม่อาจทำตัวดัดจริตได้อีกต่อไป

ทุกคนต่างราวกับถูกสูบเอาดวงจิตไป พิงพนักเก้าอี้ด้วยสภาพกึ่งเป็นกึ่งตาย

เย่จื่อจินก็เกือบจะทนไม่ไหวจนต้องอาเจียนออกมาเหมือนกัน เธอใช้ผ้าพันคอปิดปากและจมูกเอาไว้ ช่วยกันกลิ่นเหม็นไปได้บ้างเล็กน้อย