เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เมื่อรู้สึกถึงมือที่แตะลงบนไหล่ เย่จื่อจินถึงรู้ว่าคนคนนี้กำลังเรียกตนเองอยู่
เธอพลันได้สติขึ้นมาว่า ตอนนี้เธอชื่อหลินจื่อจิน
ล้อเล่นอะไรกัน คิดจะเปลี่ยนที่นั่งกับเธอ หญิงสาวคนนี้กำลังฝันกลางวันอยู่แท้ ๆ ที่ตรงนี้ใครคิดอยากจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้งั้นเหรอ
พอลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ คนที่เรียกเธอกลับเป็นหูจิ้งที่มีเรื่องจุกจิกมากความคนนั้น
หูจิ้งเห็นเธอลืมตา ก็ฉีกยิ้มให้ทันที
“สหายหลิน ฉันขอเปลี่ยนที่นั่งกับเธอหน่อยได้ไหม ฉันเวียนหัวเมารถไฟนิดหน่อย”
หน้าต่างของรถไฟตู้เขียวในยุคนี้สามารถเปิดได้ตามใจชอบ การนั่งติดหน้าต่างนอกจากจะได้รับลมแล้ว ยังมองเห็นทิวทัศน์ตลอดสองข้างทางได้อีกด้วย
เย่จื่อจินเองก็อยากนั่ง จึงปฏิเสธไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “ไม่ได้”
หูจิ้งคิดไม่ถึงว่าเย่จื่อจินจะปฏิเสธ สีหน้าจึงแข็งค้างไปอย่างเห็นได้ชัด