กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 497 ลู่ฉือวัยสิบเจ็ดปี
หลิ่วอวิ๋นเหมียนพบลู่ฉือที่โรงเตี๊ยม
เวลานั้น ลู่ฉือกำลังรับประทานอาหารกับสตรีนางหนึ่ง ด้านหลังพวกเขามีองครักษ์นั่งอยู่หลายโต๊ะ
สายตาของหลิ่วอวิ๋นเหมียนตกลงบนร่างลู่ฉือ น้ำตาเอ่อคลอจนพร่ามัวอย่างรวดเร็ว
นางยืนนิ่งอยู่ตรงประตู มองเขาไม่วางตา หินก้อนใหญ่ในใจพลันร่วงหล่นลงอย่างหมดจดในที่สุด
ยังดีที่เขาไม่เป็นอะไร ตอนนี้เขานั่งอยู่ตรงนั้นอย่างปลอดภัยดี
แม้ว่า—
แม้เขาจะสัมผัสได้ถึงสายตาของนาง แล้วมองนางด้วยแววตารังเกียจ
ก็รู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้างจริง ๆ
แต่เขายังมีชีวิตอยู่ ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าการที่เขายังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย