กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 496 แยกทางกันไป
“แผนของเจ้าดีมาก ข้าจะทำตามเจ้าทุกอย่าง” หวังซวงกล่าว
จวงเซียวยิ้มจนเห็นฟัน ก่อนกระซิบข้างหูนางว่า “ข้าทำให้เจ้ายอมแล้วหรือ? วันนี้พูดจาไพเราะนัก!”
คราวนี้หวังซวงไม่เขินอาย ทั้งยังรับคำเขา
“แล้วอย่างไร? เสียดายที่ก่อนหน้านี้ไม่ลงมือเสียแต่เนิ่น ๆ หรือ?”
จวงเซียว: “……เสียดายจนไส้เขียวไปหมด……ปล่อยให้เจ้าถูกไอ้สารเลวนั่นย่ำยี”
เขาเห็นรอยแผลที่ทิ้งไว้บนร่างหวังซวง
หากบุรุษคนนั้นยังไม่ตาย ตอนนี้จวงเซียวจะต้องจับตัวมันมา แล้วแล่เนื้อมันทีละชิ้น!
มันตายง่ายเกินไปจริง ๆ
หวังซวงกลับกล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “หากไม่ผ่านเรื่องเหล่านั้น ตอนนี้ข้าก็คงอยู่กับเจ้าไม่ได้ ทุกอย่างผ่านไปแล้ว”