กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 490 หวังซวงล้มป่วย
จวงเซียวยังคงไม่เชื่อหลิ่วอวิ๋นเหมียน
ผู้หญิงเช่นนี้สามารถเป็นฮูหยินโหว ทั้งยังกล้าบุกมาสืบหาญาติถึงถิ่นของเขา จะไร้พิษภัยได้อย่างไร?
เกรงว่าหากพลาดเพียงนิดเดียว ก็จะถูกนางแทงเอาสักแผล
น่าโมโหที่แม่นางเชื่อใจนางมาก
จวงเซียวมีลางสังหรณ์แรงกล้าว่าหลิ่วอวิ๋นเหมียนเป็นคนลงมือกับหวังซวงจริง ๆ
แต่เขาไม่แน่ใจว่าหวังซวงรู้เห็นและร่วมมือด้วยหรือไม่
แม่นางมักใจร้ายกับตัวเองได้เสมอ
เหมือนตอนนั้นที่นางไล่เขาไป ตัวนางเองก็เสียใจ แล้วนางจะไม่ทุกข์ใจได้อย่างไร?
แต่นางตัดใจตัดเยื่อใยด้วยการชักกระบี่ฟันขาด ต่อให้เจ็บปวดเพียงใดก็ไม่เคยหลั่งน้ำตาต่อหน้าเขาสักหยด