กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 479 แม่นางของเขา
หวังซวงบอกหลิ่วอวิ๋นเหมียนว่า “อาเหมียน เจ้าออกไปก่อน”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนลังเล “แม่นาง ท่าน…”
ไหวหรือเจ้าคะ?
หวังซวงเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่คู่มือของจวงเซียว หากบุรุษผู้นั้นใช้กำลัง อย่างน้อยนางก็ยังอยู่ช่วยอีกฝ่ายได้
หากไม่ได้จริง ๆ ก็ยิงจวงเซียวให้พรุนไปเสียเลย
ที่นี่ไม่มีทหารนับพันนับหมื่น นางพาหวังซวงฝ่าวงล้อมออกไปได้
แต่ความคิดเช่นนี้ก็วูบผ่านไปในชั่วพริบตา
—ไร้เดียงสาเกินไป
ในแง่หนึ่ง การที่หวังซวงมาวันนี้ ก็เพื่อ “เสียสละ” นั่นเอง