กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 428 ลาจากชั่วคราว
เมื่อหลิ่วอวิ๋นเหมียนได้ยิน ใจก็พลันหนักอึ้ง เนื้อแพะที่เดิมหอมกรุ่นกลับกลายเป็นจืดชืดไปด้วย
“อย่างไร จะเริ่มรบกันแล้วหรือ?” นางถาม “ทางฮ่องเต้กดดันเจ้าหรือ?”
“ไม่” ลู่ฉือตอบ “ตอนนี้ข้ายังไม่อยากเปิดศึก เจ้าก็รู้ ข้าไม่ชอบฉากเข่นฆ่ากันเองเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไร”
“เจ้าคิดจะไกล่เกลี่ยเรื่องนี้หรือ? เกลี้ยกล่อมให้เข้ารับราชการ?”
“อืม” ลู่ฉือพยักหน้า
หากเป็นการต้านทานข้าศึกจากภายนอกรุกราน เขาย่อมไม่ปฏิเสธหน้าที่และจะนำทัพบุกเป็นคนแรก
ทว่านี่กลับเป็นคนจงหยวนเข่นฆ่ากันเอง… จงหยวนเข่นฆ่าจงหยวนกันเอง…
คนเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นชาวบ้านยากจนที่ยังไม่มีข้าวกิน ถูกผู้อื่นใช้เป็นเครื่องมือ
ลู่ฉือยากจะยกอาวุธขึ้นชี้หน้าพวกเขา