กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 355 ลู่ฉือเป็นหมูตัวหนึ่งที่ไม่เหมือนใคร
วันรุ่งขึ้น หลิ่วอวิ๋นเหมียนก็ปวดเอวเสียแล้ว
ปวดเมื่อยอ่อนแรงไปทั้งตัวจริง ๆ ราวกับวันก่อนแบกของหนักเดินทางยี่สิบกิโลเมตร แค่ขยับนิดเดียวก็รู้สึกปวดเมื่อยไปหมด
เสวี่ยอี๋ไม่กล้าถามอะไร แต่พั่งหย่ากลับถามตรง ๆ ว่า “เหมียนเหมียน เจ้ากับลู่ฉือสองคน…”
อืม เรื่องนี้ควรพูดอ้อม ๆ อย่างไรดี?
อย่างไรตอนนี้นางก็เป็นคนเมืองหลวงแล้ว เวลาพูดจาต้องรู้จักระวังถ้อยคำเสียหน่อย
พั่งหย่าครุ่นคิดอยู่นาน “พวกเจ้าสองคนกำลังปั้นข้าน้อยกันหรือ?”
หลิ่วอวิ๋นเหมียน “...”
เปล่า พวกเราสองคนแค่ทำเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ โดยไม่หวังผลลัพธ์
เรื่องมีลูกอะไรนั่น ตอนนี้นางยังไม่คิดถึงเลยสักนิด