บทที่ 352 ออดอ้อนล้มเหลว

บทที่ 352 ออดอ้อนล้มเหลว

มี่มี่แทบจะร้องไห้อยู่แล้ว

หลิ่วอวิ๋นเหมียนยิ้มพลางลูบศีรษะเขา “ยังเด็กเพียงใดกัน ถึงได้คิดมากเช่นนั้น ข้อแรก ท่านพ่อของเจ้าลืมเจ้าไปนานแล้ว ตอนนี้ก็จำเจ้าไม่ได้ด้วย ข้อสอง ต่อให้จำเจ้าได้ เขาทอดทิ้งภรรยาและบุตร ทั้งปิดบังเบื้องบนและหลอกลวงเบื้องล่าง เจ้าคิดว่าเขากล้ายอมรับหรือ? ต่อให้ถอยไปอีกก้าว เขาอยากยอมรับเจ้า พวกเราก็ยังไม่ยินดี คนที่ให้กำเนิดแต่ไม่เลี้ยงดู ต่อให้เรื่องไปถึงเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้ เขาจะมีเหตุผลอันใดมาถือสิทธิ์?”

“แต่ฮูหยิน นั่นคือองค์หญิง ข้า...” อาควานวิตกกังวลใจ

ตัวเขาเองย่อมไม่หวาดกลัวสิ่งใด

แต่หากพัวพันถึงตระกูลหลิ่วกับจวนโหวแม้เพียงน้อยนิด เขาจะรู้สึกผิดอย่างลึกซึ้ง