บทที่ 317 คำสัญญาร้อยปี

บทที่ 317 คำสัญญาร้อยปี

“พี่รองจะพูดอะไรกับข้าหรือ?”

เสี่ยวไป๋เอื้อมมือไปหยิบพู่กันจากที่วางพู่กันของหลิ่วหมิงอี้ จุ่มหมึกเล็กน้อย แล้วขีดเขียนบนกระดาษเซวียนที่หลิ่วหมิงอี้เพิ่งคัดอักษรเสร็จ ไม่นานก็เห็นเค้าโครงลูกหมูน้อยตัวหนึ่งได้อย่างชัดเจน ดูมีชีวิตชีวา หูใหญ่กางออกสองข้าง ท่าทางน่าเอ็นดู

“ค่อยเล่นทีหลัง” หลิ่วหมิงอี้ริบพู่กันของนางไป แล้วพานางไปนั่งหน้าโต๊ะ

“พี่รอง อย่าทำหน้าขึงขังเช่นนี้สิ ข้ากลัวนะ” เสี่ยวไป๋เท้าคางพิงโต๊ะ ยิ้มตาหยีพลางกล่าว

จากสีหน้าของนาง หลิ่วหมิงอี้มองไม่เห็นความกลัวแม้แต่น้อย

แม่หนูน้อยคนนี้ พออยู่ต่อหน้าเขาก็ช่างพูดเสียจริง