กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 311 ตัวการเผยโฉม
ตอนแรกพั่งหยาตื่นตระหนกอยู่บ้าง แต่ต่อมากลับกลายเป็น…ดีอกดีใจ
นางถึงกับถามหลิ่วอวิ๋นเหมียนด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “เหมียนเหมียน แล้วข้าคลอดเด็กคนนี้ออกมาได้หรือไม่?”
หลิ่วอวิ๋นเหมียนคิดในใจว่า พี่หญิงใหญ่ เจ้าเพ้ออะไรของเจ้า!
ในท้องเจ้ามีเด็กอยู่หรือไม่ เจ้าไม่รู้หรือ?
ยังจะเสกเด็กออกมาจากความว่างเปล่าได้อย่างไร?
หานผิงชวนเองก็โกรธจนฮึดฮัด “เจ้าคลอดออกมาแล้ว เด็กจะเรียกเจ้าว่าท่านพ่อหรือ?”
“ก็ตายไปแล้วสิ” พั่งหยาตอบอย่างมั่นอกมั่นใจอย่างมีเหตุผล “ทุกวันมีคนตายตั้งมากมาย เหตุใดสามีข้าจะตายไม่ได้?”
หานผิงชวนรู้สึกเหมือนถูกสาปแช่ง
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นสามีในอนาคตของนาง