กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 248 ที่แท้ก็เป็นคนคุ้นเคย
หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้สึกว่าช่วงนี้ดวงไม่ดีหรืออย่างไร เหตุใดถึงมีเรื่องมากมายเช่นนี้
ยังเพิ่งยินดีที่ท่านพ่อของนางรอดพ้นเคราะห์ร้ายมาได้ ใครจะรู้ว่าพอหันกลับมา ลู่ฉือก็พกบาดแผลเต็มตัวกลับมาเสียแล้ว
“อืม” ลู่ฉือนอนคว่ำอยู่บนเตียง กล้ามเนื้อแผ่นหลังเกร็งแน่นเพราะความเจ็บปวด
“ผ่อนคลายหน่อย” หลิ่วอวิ๋นเหมียนช่วยนวดให้เขา
ลู่ฉือ “...ข้าไม่เป็นไร เจ้า...ไม่ต้องนวดให้ข้าหรอก”
ยิ่งนวดตรงนั้นของเขา ก็ยิ่งรู้สึกทรมาน...
เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ เขาจึงเล่าเรื่องภูเขาเยี่ยนหลานให้หลิ่วอวิ๋นเหมียนฟัง
“...พูดไปแล้ว ที่นั่นน่าจะมีประวัติยาวนานกว่าราชวงศ์ต้าโจวของพวกเราเสียอีก”