กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 247 “คู่แค้นความรัก” พบหน้า ย่อมแค้นเคืองเป็นพิเศษ
หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้สึกผิด “ก่อนหน้านี้ข้าไม่ได้คิดถึงเจ้า จนกลางวันครุ่นคิด กลางคืนเก็บไปฝันหรอกหรือ?”
“เจ้ายังละเมอพูดอีกด้วย!”
หลิ่วอวิ๋นเหมียน “ก่อนหน้านี้ข้าละเมอพูดด้วยหรือ?”
“เหลวไหล!”
“แล้วเหตุใดเจ้าไม่เคยบอกข้าเลย!”
“ถ้าข้าบอกเจ้า เจ้ายังจะนอนกับข้าอยู่หรือ? ข้าจะได้รู้หรือว่าเจ้าชอบข้ามากถึงเพียงนี้?” เฟิ่งซีโอบเอวนาง พลางยั่วยุลู่ฉือต่อ
เป็นสตรีแล้วอย่างไร?
เป็นสตรีแล้วเจ้าก็ไม่รู้สึกถึงวิกฤตหรือ?
หลิ่วอวิ๋นเหมียนแทบคลุ้มคลั่ง ที่แท้การละเมอพูดของนางเป็นนิสัยเก่าแก่ติดตัวมาจริง ๆ หรือ?