กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ภูเขา
บทที่ 137 อันหู่อยากเอ่ยแต่กลืนคำ
“เหตุใดข้ารู้สึกว่าเขาทำตัวเหมือนโจร?” พั่งหยาบ่น “มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่เรื่องดี”
หลิ่วหยุนเหมียนยิ้มกล่าวว่า “ข้าจำได้ลาง ๆ ว่าก่อนหน้านี้เขาเคยบอกว่าหมั้นหมายแล้ว ใช่หรือไม่?”
“ใช่ กลัวข้าจะชอบเขากระมัง? หน้าตาเจ้าเล่ห์ปานนั้น ข้ายังตาไม่บอดเสียหน่อย”
หลิ่วหยุนเหมียนหัวเราะลั่น “พวกเจ้าสองคนไม่เหมาะกันจริง ๆ ตอนกินข้าวก็แย่งกันเก่งทั้งคู่ หากมีลูกขึ้นมาอีกคน บ้านคงเกลี้ยงจานกระมัง?”
“ข้าก็ไม่ได้ชอบเขาเสียหน่อย”
เสี่ยวไป๋กล่าวว่า “ข้าว่าเขาหน้าตาดีทีเดียว”
“ผู้ชายหน้าตาดีเชื่อถือไม่ได้หรอก!” พั่งหยานึกถึงลู่ฉือ ในสามหมู่บ้านห้าเขตนี้จะมีผู้ชายหน้าตาดีถึงเพียงนั้นที่ไหนกัน?