บทที่ 136 พบกันโดยบังเอิญ

บทที่ 136 พบกันโดยบังเอิญ

เสี่ยวไป๋กะพริบตาปริบ ๆ ดูใคร่รู้ไม่น้อย ทว่าไม่ได้ตื่นตะลึงและตื่นเต้นถึงเพียงนั้นเหมือนพั่งหยา

หลิ่วหยุนเหมียนหาวหวอดหนึ่งแล้วกล่าวว่า “เมืองหลวงไม่ใช่เมืองเล็ก ๆ อย่างหลินโจวของพวกเรา ที่นี่มีคนมีอำนาจบารมีมากมาย”

พวกเราบังเอิญมีเพื่อนบ้านร่ำรวยสักคน ก็เป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?

“อย่างไรพวกเราก็ไม่ได้หวังพึ่งนาง เจอกันก็ยิ้มทักทายกันก็พอ” หลิ่วหยุนเหมียนกล่าวต่อ

อยู่ร่วมกันอย่างปรองดอง สุภาพต่อกัน นี่จึงเป็นวิธีเข้ากับเพื่อนบ้านที่ถูกต้อง