บทที่ 114 เสน่ห์ของลู่ฉือ

บทที่ 114 เสน่ห์ของลู่ฉือ

สกุลจางคิดในใจว่า ดูเหมือนที่นางพูดก็มีเหตุผล

นางลืมไปได้อย่างไรว่าตอนนี้พ่อตาเป็นจวี่เหรินแล้ว?

แม้แต่ใต้เท้านายอำเภอก็ยังต้องเชิญพ่อตาไปกินข้าว!

แต่ใต้เท้านายอำเภอคงจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าหัวหน้าหมู่บ้านต้นหลิวเป็นใคร

พอคิดได้เช่นนี้ นางก็ยืดอกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“พั่งยา ยกตาชั่งขึ้นหน่อย กระสอบลากไปกับพื้นหมดแล้ว อย่าให้ใครเสียเปรียบ” หลิ่วอวิ๋นเหมียนเหลือบมองไปข้าง ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

น้องสาวพั่งยาผู้นี้ใจร้อนไปหน่อย

ตอนนี้นางแทบจะคว้าคานตาชั่งพุ่งเข้ามาอยู่แล้ว

พั่งยาเห็นสีหน้าสงบนิ่งของนาง จึงขานรับ “อืม” แล้วชั่งสมุนไพรให้ชาวบ้านที่นำมาขายต่อ