บทที่ 109 องค์หญิงเจียวเจียวที่โผล่มากลางทาง

บทที่ 109 องค์หญิงเจียวเจียวที่โผล่มากลางทาง

หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้สึกว่าตนคงไม่เหมาะจะเข้าไป หลังผูกม้าไว้ในลานหลังเรือนแล้ว นางก็ออกไปตามหากวนอินหนูอย่างเงียบ ๆ

วันที่หิมะตก คนที่มีความสุขที่สุดยังคงเป็นเด็ก ๆ เด็กจากละแวกบ้านหลายคนกำลังเล่นหิมะกันอยู่ในบ้านเก่าของหลิ่วอวิ๋นเหมียน

ลู่ฉือได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของนางชัดเจน เขาได้ยินทุกฝีก้าวที่นางเข้าออก

แต่เวลานี้นางไม่อยู่เสียยังดีกว่า

เมื่อเทียบกับลู่ฉือที่เดือดดาลอย่างหาได้ยาก หานผิงชวนซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกลับหัวเราะลั่น มีท่าทีราวกับกลัวใต้หล้าจะไม่วุ่นวาย

“เจ้าดีใจมากหรือ?” น้ำเสียงของลู่ฉือเย็นเยียบชวนขนลุก

“เปล่า ๆ” หานผิงชวนพยายามกลั้นหัวเราะ ไม่อยากล่วงเกินลู่ฉือ

แต่เรื่องนี้มันน่าขำชะมัดเลย ท่านแม่!