บทที่ 107 ข้าเป็นคนของฮูหยิน

บทที่ 107 ข้าเป็นคนของฮูหยิน

“ลู่ฉือ เว่ยเกอและพวกเขาก็จะเข้าเมืองหลวงเหมือนกัน เจ้าไปพร้อมพวกเขาได้หรือไม่?”

ตระกูลเว่ยพาฮูหยินเว่ยซึ่งเป็นผู้ป่วยร่วมทางไปด้วย การเดินทางย่อมต้องเน้นความสะดวกสบายเป็นหลัก

หากลู่ฉืออาศัยรถไปด้วยได้ กวนอินหนูก็จะสบายขึ้น

“ไม่สิ” หลิ่วอวิ๋นเมี่ยนกล่าว “เว่ยเกอคงไม่ยอม”

อย่างไรฐานะของลู่ฉือก็ชวนกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

“ข้าไปเองก็ได้”

“เจ้าไปเองก็ได้จริง ๆ…” หลิ่วอวิ๋นเมี่ยนพูดเสียงเบา “ข้าไม่ได้เป็นห่วงเจ้า แต่กวนอินหนูต้องติดตามเจ้าเดินทางลำบาก กินอยู่กลางลมฝน ข้าเจ็บปวดใจ”

กวนอินหนูเรียกนางว่า “ท่านแม่” เพียงครั้งเดียว นางก็สวมบทบาทเข้าไปเสียแล้ว

“กวนอินหนูไม่ไป”