บทที่ 76 ที่แท้ก็เป็นเจ้า

บทที่ 76 ที่แท้ก็เป็นเจ้า

เหตุใดเจ้าขอทานนี่ถึงเข้ามาในบ้านได้เล่า?

ท่าทางของอันหู่ดูมอมแมมอยู่บ้างจริง ๆ เสื้อผ้าสกปรกมอมแมม เส้นผมก็ยุ่งเหยิง

เขาเองก็ทำอะไรไม่ได้

หลิ่วอวิ๋นเมิ่งกลั้นหัวเราะพลางกล่าวว่า “นี่คือคนรู้จักเก่าของลู่ฉือ จะมาพักที่บ้านสักระยะ”

“มีคนมากินข้าวเพิ่มอีกแล้ว”

อ้วนยาไม่ได้พูดออกไปว่า มีคนมากินข้าวเปล่าเพิ่มอีกคน

เหมียนเหมียนใจอ่อนเกินไปแท้ ๆ ทั้งที่ซื้อสามีมาเพื่อให้ยอมเป็นวัวเป็นม้าได้ สุดท้ายกลับตามใจท่านพี่ราวกับประคองไว้ในอุ้งมือ

นี่อย่างไรเล่า เพื่อนกินเพื่อนเที่ยวของเขาก็แวะมาขอข้าวกินอยู่บ่อย ๆ

อันหู่กล่าวว่า “ข้าช่วยผ่าฟืนเถิด”