บทที่ 45 เจ้าเด็กตัวแสบ

บทที่ 45 เจ้าเด็กตัวแสบ

หลิ่วอวิ๋นเหมียนแคะหูโดยไม่แม้แต่จะชายตามองนาง

“ท่านพี่ ได้ยินเสียงแมลงวันหึ่ง ๆ หรือไม่?”

ลู่ฉือคีบหนังเป็ดชิ้นหนึ่งใส่ชามให้นาง “ก็แค่แมลงวัน อย่าให้มันทำเสียอารมณ์”

ศิลาดลมองลู่ฉือแล้วด่าด้วยความดูแคลน “ไอ้เป๋”

“นังตาบอด” หลิ่วอวิ๋นเหมียนด่ากลับโดยไม่เกรงใจ “คราวก่อนยังโดนตบไม่หนำใจหรือ?”

ศิลาดลรู้ว่านางตอนนี้กร่างมาก และกล้าลงมือจริง ๆ จึงถอยหลังไปสองก้าว

“คุณชายรองไม่เอาเจ้าแล้ว เจ้าก็ทำได้แค่แต่งกับคนพิการ” นางเอ่ยอย่างเคียดแค้น

“คุณชายรองไม่เอาข้า ก็ยังไม่ถึงตาเจ้า” หลิ่วอวิ๋นเหมียนแค่นเสียง “แพ้พ่ายอยู่แท้ ๆ ยังกล้าพูดโอหัง?”

อย่างน้อยคุณชายรองโจวยังเคยหลอกล่อนาง