บทที่ 27 เขาก็คือกวนอินหนู

บทที่ 27 เขาก็คือกวนอินหนู

คนยื่นมือไม่ตีผู้ที่ส่งยิ้มให้ อีกทั้งหลิ่วอวิ๋นเหมียนเห็นเด็กคนนั้นมองตนอย่างห่วงใยอยู่ตลอด จึงปฏิเสธไม่ลง

นางจึงตามชุ่ยเวยเข้าไปในโรงน้ำชาข้าง ๆ

หลิ่วอวิ๋นเหมียนรู้ว่าตระกูลใหญ่มีธรรมเนียมมาก จึงไม่ได้ซักถามอะไร

แต่ไม่รู้ชุ่ยเวยเป็นอะไร จู่ ๆ ก็เล่าทุกอย่างออกมาราวกับถั่วในกระบอกไม้ไผ่แตกกระจาย พูดรัวไม่หยุด

นางบอกว่าคุณชายน้อยของบ้านนางมาตามหาญาติ

หลิ่วอวิ๋นเหมียน: มาตามหาท่านพ่อหรือ? หาไม่พบหรือ? แน่ใจหรือว่าเขาอยู่หลินโจว?

หลินโจวก็มีพื้นที่แค่นี้เอง ถามไถ่เอาก็รู้แล้ว ไฉนจึงหาไม่พบเล่า?