เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดยเฉพาะน้องชายอย่างเสิ่นจินเป่า โตขนาดนี้แล้ว เนื้อ ไข่ และขนมหวานในบ้านก็ยังต้องเก็บไว้ให้เขากินก่อน ถึงขั้นที่คนอื่นจะกินสักคำยังต้องได้รับอนุญาตจากเขา ตอนนี้แม้แต่งานที่เธออุตส่าห์สอบเข้ามาได้ ก็ยังจะให้เขาเป็นคนจัดการอีกหรือ?
ซื้อเนื้อซื้อนาฬิกาข้อมืองั้นหรือ?
เสิ่นชิงฮวนแทบอยากกระอักเลือดเก่าแก่ใส่หน้าเขา หน้าหนาเสียจริง~
นี่คือครอบครัวที่เธอทุ่มเทดูแลด้วยใจทั้งดวงงั้นหรือ?
สุดท้ายเรื่องนี้ก็จบลงท่ามกลางการโต้เถียง เมื่อเจ้าของร่างเดิมถูกผลักจนหัวกระแทกแตก แต่คนในบ้านกลับไม่มีใครสนใจเธอเลย กินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันไปทำงาน ไปเรียน หรือออกไปหางาน ปล่อยให้เจ้าของร่างเดิมปล่อยให้ช่วยตัวเอง!
“อยู่บ้านแล้วคิดให้ดี ๆ ล่ะ!”
ในความทรงจำช่วงสุดท้าย เหลือเพียงคำพูดดุดันประโยคนี้…