เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
[เรื่องนี้เกิดขึ้นในยุคสมัยสมมติที่ขนานกับประวัติศาสตร์ โปรดอย่านำไปเทียบกับประวัติศาสตร์ หากมีจุดใดไม่ตรงกัน ล้วนเป็นเรื่องสมมติ]
“อึก…เจ็บเหลือเกิน!”
เธอพยายามลืมตา แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ลืมไม่ขึ้น ทั้งปวดหัวและเวียนศีรษะอย่างหนัก
เมื่อเสิ่นชิงฮวนฝืนตื่นขึ้นมาทั้งที่ปวดหัวแทบระเบิด รอบกายกลับไม่มีใครเลย เหลือเพียงเธอนอนอยู่บนพื้นเย็นเฉียบ
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมแปลกตา เธอก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งอย่างระมัดระวัง แล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ
ห้องตรงหน้าเล็กมาก ข้าวของถูกวางอัดแน่นจนเบียดเสียดไปหมด
ผนังด่างพร้อยที่ร่อนเป็นเศษกับอากาศอับกลิ่นรานิด ๆ บ่งบอกถึง “ประวัติศาสตร์อันยาวนาน” ของบ้านหลังนี้
จากนั้นความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ทะลักเข้าสู่สมองทันที หลังรับความทรงจำแล้ว เสิ่นชิงฮวนก็ใจเย็นลงทันที ใจลอยขึ้นมา ก่อนจะต้องยอมรับความจริงอย่างหมดอาลัยตายอยากว่าเธอข้ามเวลามาอยู่ในทศวรรษที่เจ็ดสิบแล้ว