กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124
ช่วงบ่ายต้นเดือนสิงหาคม เซี่ยงไฮ้มีฝนตกกลางแดด
ตอนหลินจินเฉิงออกจากบ้าน ฝนกำลังตกพอดี แต่พอรถมาถึงสนามบิน ฝนก็หยุดแล้ว
เธอนั่งรออยู่ในห้องรับรองวีไอพีประมาณสิบกว่านาที ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าประตู
หลินจินเฉิงหันหน้าไปมอง ก่อนจะเห็นป้าเฟิ่งกับหนานหนานที่พนักงานพาเข้ามา
ป้าเฟิ่งแทบไม่ต่างจากตอนที่เจอกันเมื่อปีก่อน หลังยังคงตั้งตรง เดินเหินคล่องแคล่ว ก้าวเท้าแต่ละก้าวอย่างมั่นคงและรวดเร็ว
ส่วนหนานหนานก็สูงขึ้น ผมยาวขึ้นด้วยเช่นกัน
ทั้งคนโตและคนเล็กต่างสะพายเป้ใบใหญ่ เห็นได้ชัดว่าขึ้นเครื่องบินพร้อมสัมภาระเหล่านั้นมาเลย
ในอ้อมแขนของหนานหนานยังมีกระเช้าดอกไม้อยู่หนึ่งช่อ
ป้าเฟิ่งดวงตาเป็นประกาย “จินเฉิง!”