เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 122
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในชั่วขณะที่หลินจินเฉิงรู้สึกว่าร่างกายกำลังเอนหงาย เธอก็รีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นกอดอก พร้อมกับก้มศีรษะเข้าหาตัว
เธอไม่ได้ล้มลงอย่างที่คิดไว้ เพราะมีแขนข้างหนึ่งโอบเข้ามารองแผ่นหลังของเธอไว้อย่างมั่นคง
เมื่อหลินจินเฉิงได้สติอีกครั้ง เธอก็ถูกแฟนหนุ่มกอดเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนเรียบร้อยแล้ว
ระบบมหาเศรษฐีเอี้ยวตัวเล็กน้อย ช่วยปัดหิมะที่ติดอยู่บนอุปกรณ์ป้องกันบริเวณสะโพกของเธอออก ซึ่งเป็นร่องรอยจากการล้มครั้งก่อน
โครม!
หลินจินเฉิงเห็นหลี่ว์เสี่ยวที่กำลังฝึกอยู่บนเส้นทางระดับเริ่มต้นเหมือนกัน ล้มลงอย่างแรงตรงด้านหน้า
หลี่ว์เสี่ยวนั่งอยู่บนพื้นหิมะด้วยสีหน้างุนงง “ทำไมคุณถึงตามทันได้เร็วขนาดนี้ล่ะ แล้วก่อนหน้านี้ตั้งหลายครั้ง ทำไมถึงเอาแต่ยืนดูส้มล้ม ไม่ยอมช่วยพยุง?”
หลินจินเฉิงตอบว่า “ก่อนหน้านี้ฉันบอกเขาเองว่าไม่ต้องพยุงตอนล้มสองสามครั้งแรก ฉันคิดว่าถ้าล้มจนไม่กลัวการล้มอีกต่อไป บางทีเวลาอยู่บนลานสกีก็อาจจะรับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้อย่างสบายใจมากขึ้น”
หลี่ว์เสี่ยวแยกเขี้ยว “แต่เจ็บมากเลยนะ!”