กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 83
คำหวานลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน ก่อนจะเข้าสู่หูของหลินจินเฉิง
หลินจินเฉิงยกมือขึ้นแตะริมฝีปากที่เขาเพิ่งเป่ากลีบดอกไม้ออกให้ พลางลังเลว่าจะทำให้ความสัมพันธ์แบบคนรักที่สามารถจูบกันได้กลายเป็นความจริงเลยดีไหม
แต่ทำไมต้องเป็นตอนที่มีคนอยู่ข้างนอกเยอะแยะด้วยนะ
เธอทำตัวไม่ค่อยถูกจริง ๆ
ระบบมหาเศรษฐีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “จินเฉิง อยากอยู่สูงกว่านี้อีกไหม?”
“นายคงไม่โยนฉันขึ้นไปสูง ๆ หรอกใช่ไหม?”
“ไม่หรอก”
ทิวทัศน์ตรงหน้าพลันสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว
จนกระทั่งได้นั่งอยู่บนไหล่ขวาของชายคนนี้อย่างมั่นคง หลินจินเฉิงก็ยังคงอยู่ในอาการเหม่อลอย