เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
### บทที่ 15
วันนี้ท้องฟ้าครึ้ม ลมก็พัดแรงมาก
ช่วงต้นเดือนมีนาคมของเมืองหู อุณหภูมิภายนอกอยู่ที่เพียง 8 องศาเซลเซียส
หลินจินเฉิงเดินออกจากอาคารพักอาศัย รีบกระชับเสื้อคลุมเข้าหาตัวท่ามกลางสายลมแรง ก่อนจะสอดมือทั้งสองข้างเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ต
หรงจิ้งบอกว่าเสื้อผ้าจากโลโร เปียนาส่งไปถึงโรงแรมแล้ว วันนี้เธอเลือกชุดจากที่นั่นสักชุดใส่ไปห้างเหิงหลงก็แล้วกัน
“รีบดูเร็ว! ออกมาแล้ว! ฉันบอกตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอว่าหลินจินเฉิงยังอยู่บ้าน!”
ผมดัดเป็นลอนเต็มศีรษะของหูเหม่ยเฟินถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง เธอยื่นมือไปตบชายร่างผอมข้างกายเบา ๆ ก่อนจะหัวเราะเยาะ
“ฉันรับรองเลยว่าแค่คุณโชว์กุญแจรถให้เธอเห็น เธอก็จะรีบเข้ามาเกาะแกะคุณทันที”
หูเหม่ยเฟินเหลือบตามองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน
“สาวต่างถิ่นแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว ภายนอกทำเป็นหยิ่งทะนงดูสูงส่ง แต่ลึก ๆ แล้วเห็นแก่เงินยิ่งกว่าใครเสียอีก”