กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 232 เกือบคิดว่ามาสายแล้ว
อาจเป็นเพราะช่วงสองวันนี้อารมณ์ค่อนข้างแปรปรวนหนักและอ่อนเพลียเกินไป ซูหลีจึงหลับไปตลอดทั้งคืนจนไม่รู้ตัวเลยว่าเจียงหรานเป็นคนอุ้มเธอขึ้นไปส่งบนห้อง
ช่วงประมาณเก้าโมงเช้า เธอได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องของตัวเองอย่างเลือนราง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ เข้าใกล้มาเรื่อย ๆ