กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ขี้เกียจลงตอน
“ฉันรู้แล้วว่าเธอเป็นใคร”
ลู่สวินเอ่ยเสียงขรึม
“ในเมื่อรู้แล้ว นายก็น่าจะรู้ว่าต้องทำอย่างไรสินะ”
แม่มดโน้มกายลงช้าๆ นัยน์ตาสีเขียวลึกล้ำทอประกายเย็นเยียบในความสลัวราง ดุจดั่งเปลวไฟผีวูบวาบกลางถิ่นทุรกันดาร ล็อกเป้าหมายไปที่ลู่สวินอย่างเงียบงัน
“แน่นอน”
สิ้นเสียงของลู่สวิน ร่างทั้งร่างก็พุ่งห่างออกไปในชั่วพริบตา
เพียงชั่วพริบตาเดียว เขาก็ไปปรากฏตัวอยู่ห่างออกไปนับพันลี้แล้ว
อาจเป็นเพราะลู่สวินหายตัวไปเร็วเกินไป แม้แต่แม่มดก็ยังอดชะงักไปชั่วขณะไม่ได้
“เหอะ น่าสนใจ”
เธอไม่มีความร้อนรนเลยแม้แต่น้อย